Ik was er bijna nog eentje kwijt.
Die gedachte kwam midden in de nacht naar boven een paar dagen geleden. En een minuut later natuurlijk de waterlanders. Ik liep al een tijdje met spanning in mijn lijf die er maar niet uitkwam. Dacht dat het kwam omdat er wel een beetje veel op me afkwam de laatste tijd. Het overlijden van mijn oma raakte me natuurlijk. Maar het telefoontje dat Emma een ongeluk had gehad op weg naar school, dat was de échte onrust van mijn spanning.
Ze heeft geluk gehad dat het op een kruispunt was waar je als automobilist niet heel hard kunt rijden. Misschien nog wel extra geluk omdat het die dag regende. Maar dan nog zit een ongeluk in een klein hoekje. Niet voor niets een cliché. De schade aan haar fiets en laptop en zo, dat boeit allemaal niet. En goddank is ze lichamelijk ook weer helemaal oké.
De mentale klap, die gaat alleen nog wel even door. Ze durfde eerst niet meer op de fiets te stappen. Ik heb haar daarom moeten dwingen om het wél te doen. Klein stukje, naar de brievenbus bij de rotonde. Even naar de apotheek om medicijnen voor me te halen. Maar de route naar school, dat durfde ze niet. Niet vanaf mijn huis in elk geval. Vanaf haar vader ging het prima, al zegt ze wel dat ze langzamer fietst. De weg vanaf mij vond ze enger, want dan kwam ze weer langs de plek van het ongeval. Ze fietst inmiddels zonder pijn en zonder angst. Maar is ze dus wel weer een keer onderuit gegaan. Hoe dan? Gelukkig zonder aanrijding dit keer, maar jemig. Niet goed voor mijn hart.
En toen kwam dus dat besef. Ik was er bijna nog eentje kwijt. Totaal overstuur zat ik rechtop in bed. In tranen, trillend. Vol pijn, want ik voelde overal in mijn lijf een reactie. Herkenning denk ik? Naar hoe het was toen Robin in 2011 overleed. Toen voelde ik me ook zo in paniek. Nog veel erger dan nu uiteraard. Destijds wist ik niet wat me overkwam, ik voelde me stuurloos, totaal verdoofd, zo onwerkelijk was het. Gelukkig nu niet zo intens, maar je lichaam en brein vergeten niks. Maakt niet uit hoeveel therapie je er tegenaan slingert. Ik was zó bang. En tegelijk zó opgelucht. Want ik heb het verliezen van één kind al amper overleefd. Ik moet er niet aan denken om die hel nog een keertje mee te maken.
Het zet de dingen meteen weer in perspectief. Hoeveel aandacht ik schenk aan dingen die eigenlijk totaal niet belangrijk zijn. Hoe ik me terugtrek omdat ik anderen niet tot last wil zijn. Om precies die reden alleen draag. Of dingen alleen doe omdat ik niet durf te vragen of iemand mee wil. Dat moet anders. En dus heb ik besloten dat ik vaker open kaart ga spelen. Verbinding wil, omdat ik hierdoor weer besef hoezeer ik dat nodig heb. Want de momenten die me het meeste energie geven, zijn de momenten met anderen. Naar concerten, wandelen, terrasje, dansen op hoge hakken, naar een cabaretier in het theater, nachtje doorhalen, weekendje weg, videobellen, klussen. Maakt me niet uit wat het is, als het maar niet meer alleen is.







4 gedachten over “Ik was er bijna nog eentje kwijt”
Weekendje weg, dansen, nachtje doorhalen, theater, terrasje, allemaal leuk! Wanneer gaan we? 😁😁😁
Roept u maar!! 🫶🏻🫶🏻
De aanleiding naar je besef was vet schrikken maar het laat je wel een goede weg inslaan.
We deden al het eea samen, maar let’s keep that up and a bit more 😊
Dat lijkt me een heel goed idee. Binnenkort dan écht die extended LOTR-sessies? 😘