Op high heels uit mijn hoofd

Op high heels uit mijn hoofd

Afgelopen week was nogal een heftige week. Stress, zorgen, verdriet… alles kwam voorbij. En uiteindelijk: op high heels uit mijn hoofd.

Terwijl ik maandagochtend onderweg was naar mijn werk, werd ik gebeld dat mijn jongste dochter een ongeluk had gehad – ze was op het fietspad aangereden door een automobilist. Niet bepaald het telefoontje dat je wilt krijgen. Ik reed met bloedspoed terug naar Barneveld en was meer dan blij om haar in mijn armen te sluiten. Ze was door getuigen goed opgevangen, in de sportschool om de hoek mocht ze op me wachten, maar dat snoetje vertrokken van pijn en helemaal in tranen, dat doet wat met je moederhart.

We werden door de huisarts al snel doorgestuurd naar het ziekenhuis om foto’s te laten maken, maar gelukkig was er niks gebroken. Bont en blauw was ze inmiddels wél. De vingers van haar linkerhand waren gezwollen, haar rechterhand was dik en haar elleboog zat onder een grote schaafwond. Hoofdpijn, spierpijn en alles deed haar zeer. Zo sneu…

Haar fiets bleek niet meer te redden. De voorvork is defect, het voorwiel verbogen door een flinke slag in het wiel. De kosten zijn hoger dan de waarde van de fiets – hopelijk ziet de schadebehandelaar dat ook zo en krijgen we de kosten vergoed zodat we een mooie tweedehands kunnen aanschaffen. Tot overmaat van ramp bleek ook haar laptop kapot te zijn – gelukkig verzekerd dus dat wordt opgelost.

Maar ze had pijn, heel veel pijn. Niet zo gek ook.  Naar school gaan was duidelijk geen optie. Gelukkig kan ik met mijn baan thuiswerken. En kon ik tussen de bedrijven door thee schenken en tosti’s bakken. Pubers be like….

Maar een harde deadline maakte het zorgen tussen het werken door niet zo makkelijk. Ik heb veel werk moeten verzetten om alles af te krijgen – en over te dragen aan mijn collega. Uiteindelijk lukte het, maar het kostte me veel energie en stress, omdat ik nog vrij nieuw ben in mijn rol. Ik draaide voor het eerst een project helemaal zelf en het voelde naar om het niet over de eindstreep te kunnen trekken, zoals de bedoeling was. Maar soms lopen de dingen anders dan gepland. En alsof de zorgen om mijn jongste en de drukte op mijn werk al niet genoeg waren, was er ook verdrietig nieuws.

Want mijn oma overleed en dat raakte me meer dan ik dacht. Ik wilde op haar uitvaart graag spreken. Daarvoor kwam al snel een rode draad door mijn hoofd, maar het duurde even voor ik mijn gedachten op papier kon zetten. In de periode tussen iemands overlijden en de uitvaart zelf, zit toch altijd ook veel onrust. Opzien tegen het moment van afscheid. En dan tijdens de dienst zelf, naast omgaan met je eigen verdriet ook je vader zien huilen – dat raakt me altijd extra – en mijn beide meiden ook regelmatig troost nodig hadden. Ik vind het fijn hoe we als familie voor elkaar klaarstonden en oma een mooi afscheid konden geven. Mooi en toch zwaar.

Maar goed, tegen het einde van donderdag was ik aardig overprikkeld. Ik wilde toen ik thuis was maar één ding. Op de bank, met niets en niemand om me heen. Vroeg op bed en lekker uitslapen de volgende dag. Ik was alleen even vergeten dat de dag erop ADHerDay was, van de Dopamina’s. Een event voor vrouwen met ADHD, waar ik al maanden naar uitgekeken had. Uitslapen was er dus niet bij, want ik moest al vroeg opstaan om er om 8 uur te kunnen zijn. Was het verstandig om er al overprikkeld heen te gaan? Nee, waarschijnlijk niet. Ging ik toch? Volmondig ja. Heb ik spijt? Echt niet! Maar het duwde me wel een grens over. Mijn mentale weerbaarheid was laaaag dit weekend. (En stiekem, nu op dinsdag nog steeds) Prikkelkater. En ik heb daarom ook maar weinig gedaan om weer bij te komen. Behalve overdenken dan. Blijft een valkuil. Ik verdwaal in over-analyseren in mijn hoofd. Omdat ik niet wil voelen wat het analyseren triggert.

Kom ik toch nog even op ADHerDay terug. Daar heb ik namelijk een workshop High Heels Dance gevolgd. En ik vond het een partijtje léúk!! Ik heb als meisje veel gedanst, van klassiek ballet tot jazz dance. En rond mijn scheiding deed ik dat ook elke maandag, tot de les verplaatst werd en ik niet meer kon. Een ding dat me helpt als ik teveel in mijn hoofd zit, is mijn lijf in gaan. Voelen, overgave aan muziek en dans. En deze workshop deed precies dat. Ik had het er met een vriendin over. Binnen no-time een dansschool gevonden die de les biedt en een proefles geboekt. Heb er meteen ook maar dansschoenen voor gekocht met heels. Want ja, stel dat die proefles toch niet zo leuk is, dan heb ik wél een paar schoenen waar ik daarna geen reet meer aan heb! Lekker ADHD-weer haha. Maar zonder dollen, ik gok dat ik die les echt helemaal leuk ga vinden. En dat ik er elke week een stukkie voor zal moeten rijden, dat maakt me dan niet uit. Heb er zin in!

Oh en de foto bij dit bericht, daar word ik dus ook helemaal blij van. Gemaakt tijdens ADHerDay, door Carte Blanche Portraits. Zo hélemaal mezelf, zelfs met een grote glimlach, die ik op foto’s niet vaak laat zien. Meteen mijn nieuwe profielfoto 😊

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik haat single zijn (maar daten bijna nog meer)

Ik haat single zijn (maar daten bijna nog meer)

Ik haat single zijn. Maar echt. Ik ben er jarenlang oké mee geweest en vond mijn vrije leventje helemaal prima. Heb na de laatste keer grof bedonderd te zijn meermaals hardop gezegd dat mijn hart voor altijd op slot ging. Als het zó moest, dan maar niet. Fuck it. Maar hoe langer ik single ben – en in mijn geval is dat láng – hoe meer ik het ga haten.

Lees verder »